ಅಂಜಲಿಯ ಮನಸ್ಸು ವಿಚ್ಛಿದ್ರಗೊಂಡಿತ್ತು. ದುಖಃ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಎದ್ದು ಊಟ ಬಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೈ ಕಾಲುಗಳು ಸೋತುಹೋಗಿದ್ದವು. ಕಣ್ಣ ಕೆರೆ ಭರ್ತಿಯಾಗಿ,ಮನಸ್ಸು ಒಂದೇಸಮನೆ

ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಕಿರಣದ ಹನಿ ಮೊಗದ ಮೇಲೆ ಸಿಂಚನವಾದಂತಾಗಿ ತಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತವಳ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕೆಲಸ, ಮನೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ

  ಸಣ್ಣಗೆ ಹಾಡು ಗುನುಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಬಲಭುಜದಲ್ಲಿ ನೇತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಾನಿಟಿ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಎಡ ಭುಜಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ಗೇಟು ತೆರೆದು, ಮುಂಬಾಗಿಲ ಮುಂದಿದ್ದ ಎರಡು ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ

‘ಹ..ಹ್ಹ..ಹ್ಹಾ..’-ಗೋವಿಂದಯ್ಯನ ಜೋರು ದನಿಯ ನಗೆ ಸೂರು ಹಾರಿ ಹೋಗುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ತೂರಿ ಬಂದಿತ್ತು. ‘ಓಹೋ,ಮಾವಯ್ಯನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಲಹರಿ ಬಂದಿದೆ’ಎಂದರಿತ ಲಲಿತಳ ಮೊಗದ ಮೇಲೆ ಕಿರುನಗುವೊಂದು

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಆರುಗಂಟೆಯೂ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಯಾರೋ ಏರುಕಂಠದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಗೇಟು ತೆರೆದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ